Proszę Pana, może użyczy mi Pan parasol. Z nieba spadaj± gwaizdy,a ja życzeń ani marzeń już nie mam, muszę się schować. Ależ proszę Pana, to naprawdę nie jest sceptycyzm, ja to wiem, empirycznie sprawdzałam, naskórkiem muskałam nabrzmiałe krople deszczu, i już nic mnie nie czeka. To wcale nie jest chęć ¶mierci, proszę Pana, nic z tych rzeczy. Ja kocham życie, jak najbardziej. Tylko... widzi Pan, zapomniałam zniewolić umysł i wszystko wyszło. Serce wypełzło na wieszch, wylało swoj± szkarłatn± melancholię, a ja zgubiłam się w dekonstrukcji własnego ja. Proszę Pana, niech Pan zrozumie - leżałam niczym lalka z powykrzywianymi nogami, bez r±k i włosów, wydarta i wymęczona zabawka. Tak! Odpłynęłam na tratwie sukcesu w chwilow± niepamięć, stricto metafizyczn±, ale jednak ci±gły ruch, w jakim znajduje się Ziemia, sprawił, że znowu rozbiłam się o skalisty klif zabiegania o szacunek. Jestem błaznem i niczego już nie chce. Żadnych ospałych i cynicznych róż-dziwek, pończoch francuskich przepełnionych purpur±, firmamentów rozkoszy. Nic a nic! Niech mi Pan da ten parasol i mnie uwolni! Bezdyskusyjnie.

[I ty razem nie byłam potulna.]